Habiak - Anari

Negua lo gelditu zaigu oinetan behelainotan,

bihotzekin baño ez dugu ikusten, itxututa.

Miñak habiak egin dizkigu esku ahurretan eta

itsasoak gainezka begietan.

Argirik ez da sartu geroztik lehiora,

udaberririk ez dute somatzen lorak gurean,

txorien zai daramagun arren urtaro osoa,

saiak baño etzaizkigu hurbiltzen lekura.

Bihotza harri bihurtu zaigu, gogortuta,

goroldioa dugu lehen azala zen lekuan.

Desertua baño ez dut orain ikusten zure begietan

eta ibai lehorrak dira gure zainak.

Nahiz eta miñak habiak egin dizkigun esku ahurretan,

saiak baino hurbiltzen ez bazaizkigu ere lehiora,

goroldioa dugun arren gorputz osoan,

hemen iraungo dugu elkarrekin ilargi berotan zai,

zai,

zai,

ilargi berotan zai,

Аяғымызда қыс ұйықтап қалды,

біз соқыр жүрегімізбен ғана көреміз.

Минья алақанымызға ұя салды

көзге теңіздер толып жатыр.

Содан бері терезеге жарық түскен жоқ,

гүлдер бізге көктем әкелмейді,

Бізде құстар үшін бүкіл маусым болса да,

Бірақ лашындар бізге жақындамайды.

Жүрегіміз тасқа айналып, қатайып,

бізде бұрын қабығы болған жерде мүк бар.

Мен қазір сенің көздеріңнен шөлден басқа ештеңе көрмеймін

ал құрғаған өзендер – біздің тамырымыз.

Алақанға ұя салсақ та,

олар лашыннан гөрі терезеге жақындамаса да,

біздің денемізде мүк болса да,

Мұнда біз жылы айда бірге боламыз,

Бұл

Бұл

ыстық айда,