Become the Fear -

Burned and consumed, like ashen memories

Pale and undone, distant seems the world

Like freezing arctic wind, the blade of loss cuts through

To find myself again, I cannot comprehend

To walk this road

The path of desolation

Far from the sun

Cold isolation

Abandoned here

In silent apathy

By all those, once so endeared

To understand, I must become the fear

To prevail, I must become the enemy

To reclaim dominion

Surrender to defeat

To rise to elation, I must fall

Into despair

Crushed by the weight of an impending

Failure I endeavor in vain toward the fading sun

Paralyzed in this aphotic void

My strength it is lost, in the absence of light

Before my eyes, as if frozen in time

The rise and fall of everything once defined

To acquiesce to the arms of negation

Denial at once my comfort and my shame

The dark that once seemed so false, so distant

Now engulfs every aspect of my sight

The understanding lies entwined with all I fear

I am the enemy

I am the light

Accept that forever, is a mere perception

Relative to our own minds

Every moment elapsed

Is an eternity

In the shadow of our fleeting time

Those once beloved

Will fade to dust

Nothing sacred, cannot be undone

To overcome

Is to embrace our fear

To forge ahead, and walk alone

Reclaim desire, to see the unknown

Abandon time, erase eternity

Strength is attained by the fire of yearning

The path to acceptance is a journey without end

Күлді естеліктер сияқты өртеніп, жалындаған

Бозарған және жойылған, алыс дүние сияқты

Мұзды арктикалық жел сияқты, жоғалту жүзі кесіп өтеді

Өзімді қайта табу үшін түсіне алмаймын

Бұл жолмен жүру үшін

Қаңғырту жолы

Күннен алыс

Суық оқшаулау

Мұнда тастап кеткен

Үнсіз апатияда

Бір кездері өте жақсы көретін

Түсіну үшін мен қорқынышқа айналуым керек

Жеңіске жету үшін мен жауға айналуым керек

Билікті қайта алу

Жеңіліске  берілу

Көңіл көтеру үшін, мен құлауым керек

Үмітсіздік

Сәтсіздік Мен сөніп бара жатқан күнге қарай бекер ұмтыламын

Осы афотикалық бос жерде сал

Менің күшім жарық жоқ жоқ жоқ  жоқ  болды

Менің көз алдымда, уақыт өте келе қатып қалғандай

Барлығының көтерілуі мен құлдырауы бір рет анықталған

Теріске шығару құшағына ие болу

Бірден жақсылығымды және ұятымды жоқтау

Бір кездері жалған, сонша алыс болып көрінген қараңғылық

Қазір менің көруімнің барлық аспектісі жатып жатыр

Түсіну мен қорқатын нәрселермен байланысты

Мен жаумын

Мен жарықпын

Мұны мәңгілікке қабылдау бұл жай ғана қабылдау

Өз санамызға қатысты

Әр сәт өтті

    мәңгілік  

Біздің өткінші уақытымыздың көлеңкесінде 

Бір кездегі сүйіктілер

Шаңға айналады

Қасиетті ештеңе жоқ, оны қайтару мүмкін емес

Жеңуге 

                                         ›››› қорқынышымызды ›олдау

Алға ұмтылу және жалғыз жүру

Белгісіз нәрсені көргіңіз келсе, қалауыңызды қалпына келтіріңіз

Уақытты тастап, мәңгілікті өшір

Күшке құштарлық оты жетеді

Қабылдауға     жол   соң соңғы  саяхат болмайды