Прятки -

Шел мужик по речке стылой.

Снег искрится.

Солнце.

Красота!

Но с похмелья мир унылый,

Душу заполняет пустота.

Разве нужно так уж много,

Чтоб понять, куда приводит путь.

Разухабиста дорога.

Звон в ушах.

Тоска.

Во взгляде муть.

Люди, как дети, в прятки играют.

Водит вот только ведь кто-то чужой.

Время змеей из-под ног уползает.

В прятки играют люди сами с собой.

Перемелется мукою.

Страх останется лишь позади.

Увлекая за собою,

Скажет голос «Хватит, уходи».

Так чему мы научились

Здесь, напрасно ожидая свет?

Для чего тогда резвились,

Выбирая зло из больших бед?

Люди, как дети, в прятки играют.

Водит вот только ведь кто-то чужой.

Время змеей из-под ног уползает.

В прятки играют люди сами с собой.

Суық өзеннің жағасында бір адам келе жатты.

Қар ұшқындайды.

Күн.

Сұлулық!

Бірақ асыққанмен әлем өңсіз,

Жан дүниесі бослыққа толы.

Соншама керек пе

Жолдың қайда апаратынын түсіну үшін.

Кедір-бұдыр жол.

Құлақта шырылдау.

Аңсау.

Түрі лай.

Адамдар балалар сияқты тығылмақ ойнайды.

Тек басқа біреу айдап келеді.

Уақыт жыландай аяғыңның астынан шығады.

Адамдар өздерімен жасырынбақ ойнайды.

Ұнмен ұнтақтайды.

Қорқыныш тек артта қалады.

сүйреп,

Дауыс «болды, кет» дейді.

Сонымен біз не үйрендік

Міне, жарықты бекер күтесіз бе?

Сонда неге ермек,

Үлкен қиындықтардан жамандықты таңдау?

Адамдар балалар сияқты тығылмақ ойнайды.

Тек басқа біреу айдап келеді.

Уақыт жыландай аяғыңның астынан шығады.

Адамдар өздерімен жасырынбақ ойнайды.