Огонь -

Я не знаю, где таится стража.

Чую только, что она тут есть.

Пеплом развевается поклажа.

Только вот за что такая месть?

Зря, выходит, я порой кусался

В жизни прошлой, будто злобный пес.

Сдох ведь все равно.

Не оклемался.

Ничего сюда я не донес.

Неизбежен ход судьбы.

Лишнего не тронь!

К финишу я подошел, похоже.

Все сгорело, но зато божественный огонь

Сжег дотла и страх с печалью тоже.

Бесконечность мысли хладнокровна.

Нет ни ожиданий, ни погонь.

Ни за что не взяться, всё условно.

Существует лишь один огонь.

Во попал!

Теперь-то что?

Дальше продолжать?

Снова опускаться в мир придется?

Для чего сгорело всё?

Чтоб снова начинать?

Или, может, как-то обойдется?

Нет желанья повторять!

Не пойду я вниз!

Яростью себя подогревая,

Я войду в огонь и будет краток мой девиз:

«Пусть горит все, пламенем пылая!»

Күзетшінің қайда тығылғанын білмеймін.

Мен оның осында екенін ғана естимін.

Жүк күлімен ұшады.

Бұл кек не үшін?

Бекер, әйтеуір, кейде тістеймін

Өткен өмірде зұлым ит сияқты.

Бәрібір өл.

Қаптамады.

Мен мұнда ештеңе әкелген жоқпын.

Тағдырдың жолы болмай қоймайды.

Тым көп ұстамаңыз!

Мен мәреге жеткен сияқтымын.

Барлығы жанып кетті, бірақ Құдайдың оты

Жанып, қайғыдан қорқады.

Ойдың шексіздігі салқын қанды.

Ешқандай үміт, қуу жоқ.

Ештеңені қабылдамаңыз, бәрі шартты.

Бір ғана өрт бар.

Түсіндім!

Қазір не?

Әрі қарай жалғастыру керек пе?

Дүниеге қайтадан түсу керек пе?

Неге бәрі өртеніп кетті?

Қайтадан бастау керек пе?

Немесе ол қандай да бір жолмен жұмыс істейтін шығар?

Қайталауға ниет жоқ!

Мен түспеймін!

Ашумен жылынып,

Мен отқа кіремін, ұраным қысқа болады:

«Барлығы жанып, жалындап жансын!»