Мама - Алексей Стёпин

Когда раскрасит листья осень,

И сердце растревожит грусть,

Я поспешу оковы сбросить

И соберусь в неблизкий путь —

Туда, где тая от печали,

Ты, мама милая моя,

Не спишь дождливыми ночами

И ждёшь меня, и ждёшь меня.

В твоих глазах сияет радость,

Но вижу в отблесках зарниц,

Как ты мои рубашки гладишь,

А слёзы капают с ресниц —

Затем, что сын, такой беспутный,

Приносит вечный непокой —

Подранок жизни бесприютной,

Но самый близкий и родной.

Я знал немало дивных женщин,

И образ каждой не забыл,

С одними — небом был развенчан,

Других — безумно я любил,

Но что любовь — свеча сырая,

Лишь дунет ветер — меркнет свет,

Поймёшь, в отчаянье сгорая,

Что ближе мамы — просто нет…

Күз жапырақтарды бояғанда,

Жүректі мұң сыздайды,

Мен бұғауларды тастауға асығамын

Мен ұзақ жолға дайындаламын -

Қайғыдан еріген жерде,

Сіз, қымбатты анам,

Жаңбырлы түндерде ұйықтай алмаймын

Ал сен мені күтіп, сен мені күтесің.

Көздеріңнен қуаныш жарқырайды

Бірақ мен найзағайдың шағылыстарынан көремін,

Менің көйлектерімді қалай үтіктейсің,

Кірпіктерден жас тамшылайды -

Сонда әлгі ұл, соншалықты бейшара,

Мәңгілік тыныштық әкеледі

Жаралы өмір баспанасыз,

Бірақ ең жақын және қымбат.

Мен көптеген керемет әйелдерді білдім,

Әрқайсысының бейнесін ұмытпадым,

Кейбіреулермен - аспан бұзылды,

Басқалары - мен ессіз сүйдім,

Бірақ бұл махаббат дымқыл шырақ,

Жел соққанда - жарық сөнеді,

Түсінесің, үмітсіз күйіп,

Анаға жақынырақ нәрсе олай емес...