Reflets - Alan Stivell

Et le vent s’est levé sur notre terre d’orgueil

Et le vent a soufflé sur le dernier cerceuil

De larmes en fleuves, de fleuves en torrents, de mers en océans

De larmes en larmes, au déluge ultime, jamais nous ne comprîmes

Mille soleils ont flamboyé, couleurs de nos idées

Mais le vent a balayé les dernières fumées

De larmes en flammes, en flammes, sang, nuages incandescents

De larmes en larmes, au soir ultime, jamais nous ne comprîmes

Ал мақтаныш жерімізде жел көтерілді

Ал соңғы табытқа жел соқты

Көз жасынан өзенге, өзеннен ағысқа, теңізден мұхитқа дейін

Көз жасынан көз жасына дейін, соңғы су тасқынына дейін біз ешқашан түсінбедік

Мыңдаған күн жанды, идеяларымыздың бояуы

Бірақ жел соңғы түтіндерді ұшырды

Жалындаған көз жас, жалын, қан, жарқыраған бұлт

Көз жасынан көз жасына дейін, соңғы кешке дейін біз ешқашан түсінбедік