Requiem - AFC

«Qué tal si convivimos?»

nos dijimos yo y mi copa de vino

Pero nunca perdí el hilo de la vida he aprendido

A mi tío lo mató el alcohol, toda una familia en vilo

Miles de abrazos partidos, siempre te llevo conmigo

Tengo una llave pa las puertas del cielo tranquilo

Y vos también negrito amigo sabés que no me olvido

Te entendí la vida puede ser una mierda un castigo

Cuando no hallás un lugar, cuando sos incomprendido

Y la cabeza vuela fácil y la droga destroza

Nos drogan con pastillas, nos dopan con cualquier cosa

La tele, la radio, el trabajo, el horario, internet, el estrés

La puta que los parió déjenme vivir

Sólo quiero hacer lo que me hacer reír

En paz elegir el camino a seguir

Me quieren hacer perseguir

No hay caso persuadirme a sentir

Acaso que me voy a arrepentir

Me cago en su moral, en lo que puedan decir

El mundo está lleno de imbéciles, vine a maldecir

A hacer de la poesía flexible un látigo y repartir

Justicia para todos lados, porque de buenos ya somos nabos, atolondrados a

palos por la mano del amo

Callados bajo el yugo, desnudos es sado

Vos le llamás dinero yo le llamo

«dame más en los demás me cago»

Pensálo, mal o bien hablo claro

Y a cada década cada vez menos reparo

Por eso pago caro y lidio con reclamos

Estoy en medio de un fuego cruzado entre los egos

Amores y miedos, ares y eros

Personas que de mi vida desaparecieron

Jardines de recuerdos florecidos van a volver

A ser desiertos otra vez un «lo que podamos ser»…

¿Y quién no creyó que Cristo resucitó?

Si yo morí y me fuí de mí, lo tengo escrito

Y hoy me dedico a escribir cartas de amor a Nefertiti en sánscrito,

mientras transito por los campitos

De vuelta a mi ciudad veo mil escondites recónditos

Llenos de calma

Me complico al pedo, debo, fluir, acariciar el pampero

Apreciar en primavera crisantemos

Y se que en otoño puedo

Anestesiarme con cánticos catárticos, campos semánticos

Soy un romántico enloquecido, alienado por lo que fue

Por lo que ha sido, a veces tanto que me perjudica

Estoy convencido, pero se que todo está en mi mente

Así que inspiro, espiro, y aspiro a ser decidido como mínimo

Hacer las paces con el tímido

Un réquiem a esa guerra interna entre virtud y espíritu

La dirimo y con mi bilis bendigo el momento vivido

Sin dar cabida a recuerdos perdidos

O el sinsentido de mirar más allá de lo que vivo

Por eso pido y doy gracias a dios

Por el aire que respiro entre cada rima cada vez que rimo

No se, confío, yo se que es mío

Es lo que me crió y lo que me guió

A mí, a mi viejo o mi vieja, no es que sea bruja

Es pura fe, añeja humana brújula

Que empuja, puja y hace que el corazón cruja

Que ruge en momentos extremos y el pecho te estruja

-Бірге тұрсақ қалай болады?

Біз бір-бірімізге мен және менің стақан шарапымды айттық

Бірақ мен үйренген өмірдің жібін ешқашан жоғалтқан емеспін

Ағамды ішімдік ішіп өлтірді, бүкіл отбасы күдікте

Мың бұзылған құшақ, Мен сені әрқашан өзіммен бірге алып жүремін

Менде тыныш аспан есіктерінің кілті бар

Сен де, қара дос, ұмытпайтынымды білесің

Мен сені түсіндім, өмір ақымақ, жаза болуы мүмкін

Орын таппай, түсінбегенде

Ал басы оңай ұшып, есірткі бұзады

Олар бізді таблеткамен есірткіге қосады, олар бізді кез келген нәрсемен есіреді

Теледидар, радио, жұмыс, кесте, интернет, стресс

Оларды дүниеге әкелген жезөкше мені тірі қалдырды

Мен тек мені күлдіретін нәрсені істегім келеді

Бейбітшілікте жүретін жолды таңдаңыз

олар мені қууға мәжбүр еткісі келеді

Мені сезінуге көндірудің қажеті жоқ

Мен өкінемін бе?

Мен олардың моральдарына, не айта алатындарына ренжідім

Дүние тентектерге толы, Келдім келекелеп

Икемді поэзияны қамшыға айналдырып, тарату

Барлық тараптар үшін әділеттілік, өйткені біз қазірдің өзінде жақсы шалқанбыз, ойланбаймыз

шебердің қолына жабысады

Қамыт астында үнсіз, жалаңаш - садо

Сіз оны ақша дейсіз, мен оны айтамын

«Маған басқаларда көбірек беріңіз, мен ренжідім»

Ойланыңыз, дұрыс па, бұрыс па, анық айтамын

Әр онжылдық сайын мен азырақ байқаймын

Сондықтан мен қымбат төлеймін және шағымдармен айналысамын

Мен эголардың арасындағы қақтығыстың ортасындамын

махаббат пен қорқыныш, аре және эрос

Менің өмірімнен жоғалып кеткен адамдар

Гүлденген естеліктер бақтары оралады

Қайтадан «біз қандай бола аламыз» деген шөл болу үшін...

Ал Мәсіхтің қайта тірілгеніне кім сенбеді?

Егер мен өліп, мені тастап кетсем, менде жазылған

Бүгін мен Нефертитиге санскрит тілінде махаббат хаттарын жазып жатырмын,

мен далада жүргенде

Мен өз қаламда мыңдаған жасырын жерлерді көремін

тыныштыққа толы

Мен фарт қиындатады, мен керек, ағып, пампероны сипап

көктемгі хризантемаларда бағалайды

Мен күзде алатынымды білемін

Мені катартикалық әндермен, семантикалық өрістермен жансыздандырыңыз

Мен ессіз романтикпін, бұрын болған нәрсеге бөтен

Не болды, кейде мені қатты ауыртады

Мен сенімдімін, бірақ бәрі менің ойымда екенін білемін

Сондықтан мен дем аламын, дем шығарамын және ең болмағанда шешімді болуға ұмтыламын

Ұялшақтармен тату болыңыз

Ізгілік пен рух арасындағы сол ішкі соғыстың реквиемі

Соны айтып, өтіммен өмір сүрген сәтке батамды беремін

Жоғалған естеліктерге орын жоқ

Немесе мен өмір сүріп жатқан нәрселерден тыс қарау деген нонсенс

Сондықтан Алладан сұраймын, шүкір етемін

Өйткені мен әр рифманың арасында мен рифмалаған сайын тыныс аламын

Білмеймін, сенемін, менікі екенін білемін

Мені өсірген де, жетелеген де сол

Маған, қартыма немесе кемпіріме ол бақсы емес

Бұл таза сенім, ескі адам компасы

Бұл итермелейді, итереді және жүректі жарып жібереді

Бұл төтенше сәттерде айқайлайды және кеуде сізді қысады