Unser beider Babylon - Adversus

Am Hügel stehend beim alten Baum

Schreit an mich der Wind, doch ich spüre ihn kaum

Wie die Zeit die mich streift, welche halte ich an

Denke an Damals so fest ich kann:

Das Nichts deiner Augen brannte schicksalsrot

Das Tagebuch schweigt und in mir schreit die Frage:

Wer war Schuld?

…Das Kind war längst schon Tod

Gut und Böse halten sich die Waage

Die Sonne starb in einem Meer von Blut

Am Tag als unser’n heil’gen Eid wir brachen

Kalter Regen spülte fort die Glut

Mein Leib krümmt sich, Oh Gott, ich möchte Schlafen!

Sag warum seh' ich die Sonne nicht

Wo ich ihres hellen Scheins gewiß?

Verlor am Ende ich mein Augenlicht

In deiner schwarzen Sonnenfinsternis?

Dein Gesicht erscheint im Spiegel tief

Tiefer noch die roten Schatten sind

Schattenspiel, im Rahmen… schief

Im Spiegelbild ich Dunkles find '

Vor mir schweigt ein Trümmerfeld

Sag ' an, was ist gescheh’n?

Unser beider Babylon

Glas im Wind und Stein im Sturm

Ragen hoch seit Jahren schon

Wo er einst stand, unser Turm

Winde, sprecht mir, Stürme, singt mir!

Dort oben auf dem Berg der Heiligkeit

Steht ein Altar, gemacht aus uns’ren Träumen

Durch unser Tun ward nun entweiht

Obwohl wir sprachen, niemals zu versäumen

Uns Treu' zu schenken bis zum jüngsten Tag

Halt zu sein in kalter Seelennacht

Doch Babylon lebt und stirbt mit einem Schlag

Von eig’ner Irrsinshand zu Fall gebracht

Sing' ein Lied, ein Lied aus jener Zeit

Zeit, in der wir beide uns geschenkt

Schweigendes Gesicht aus Dunkelheit

Dein Schweigen ist mit schwarzem Staub vermeng'

Sieh' mich schweigend an den Mauern steh’n

Tastend in den Fugen lese ich

Die Spuren, die ich dachte zu verweh’n

Welche immer noch beflüstern mich

Schutt und Asche mich umringt

Gemahnt an Zeiten fern

Unser beider Babylon

Glas im Wind und Stein im Sturm

Ragen hoch seit Jahren schon

Wo er einst stand, unser Turm

Flammen, flüstert!

Feuer, schreit!

Hier draußen in dem Land, wo Schatten droh’n

Jenseits den Grenzen aller Menschlichkeit

Schlugen wir uns, doch wem hilft das schon

Wenn für den Sieger doch nur Asche bleibt?

In Stahl getaucht, im Takt der Perfidie

Tanzten wir zu zweit den Todestanz

Der Geiger spielte hart und schnell wie nie

Sein Name ist Schmerz, sein Lied heißt Ignoranz

Dein Gesicht, welches mich so verdroß

Fang ich aus dem Wind mit Händen fast

In die Truhe mit dem großen Schloß

Zu dem doch immer noch kein Schlüssel paßt

Am Baum ich lehne, der so wundenalt

Lang schon tot sind all die Träume mir

Der Wind singt mir ein Lied vom Feuer, bald

Geh ich fort…

…Ruinen hinter mir

Төбедегі кәрі ағаштың жанында

Маған жел айғайлайды, бірақ мен оны әрең сеземін

Мені щеткалайтын уақыт сияқты, мен қайсысын тоқтатамын

Сол кезді мүмкіндігінше нық ойлаңыз:

Көздеріңнің жоқтығы тағдырмен қызарып өртенді

Күнделік үнсіз, ішімде сұрақ айқайлайды:

Кім кінәлі болды?

...Бала әлдеқашан өліп қалған

Жақсы мен жаман теңдестірілген

Күн қан теңізінде өлді

Қасиетті антымызды бұзған күні

Суық жаңбыр шоқтарды шайып кетті

Денем дірілдеп жатыр, құдай-ау, ұйықтағым келеді!

Айтшы мен неге күнді көрмеймін

Мен олардың жарқыраған жарығына қайдан сенімдімін?

Ақыры көзім көрмей қалды

Сіздің қара тұтылуыңызда?

Сіздің бетіңіз айнада терең көрінеді

Тереңірек қызыл көлеңкелер

Көлеңке ойыны, кадрда... қиғаш

Рефлексияда мен қараңғылықты табамын

Менің алдымда қиранды дала үнсіз

Айтыңызшы, не болды?

Екеуміздің де Вавилон

Желде шыны, дауылда тас

Жылдар бойы биікте

Бір кездері тұрған жерде, біздің мұнара

Желдер, маған сөйле, дауылдар, маған ән айт!

Қасиеттіліктің тауында

Біздің арманымыздан жасалған құрбандық үстелі бар

Біздің әрекеттеріміз арқылы енді арамдалған

Біз сөйлескенімізбен, ешқашан ұмытпаймыз

Соңғы күнге дейін бізге адал

Суық жан түнінде тоқтау

Бірақ Вавилон өмір сүреді және бір соққыда өледі

Өзімнің ессіз қолыммен құлау үшін жасалған

Өлеңді, әнді сол кезден

Екеуміз бір-бірімізге сыйлаған уақыт

Қараңғылықтан үнсіз жүз

Үнсіздігіңе қара шаң араласқан

Қабырғаға қарсы үнсіз тұрғанымды қараңыз

Мен фугаларды сипалап оқыдым

Мен сүртемін деп ойлаған іздер

Маған әлі сыбырлап тұрған

Мені үйінділер мен күл қоршап тұр

Алыс кездер еске түседі

Екеуміздің де Вавилон

Желде шыны, дауылда тас

Жылдар бойы биікте

Бір кездері тұрған жерде, біздің мұнара

Жалындар, сыбырлаңыз!

от, айқай!

Көлеңкелер қауіп төндіретін жерде

Бүкіл адамзаттың шегінен тыс

Біз соғыстық, бірақ кімге бәрібір?

Жеңімпазға күл ғана қалса ше?

Болатқа малып, опасыздыққа

Біз бірге өлім биін биледік

Скрипкашы бұрынғыдан да қатты әрі жылдам ойнады

Аты – дерт, әні – надандық

Мені қатты ренжіткен жүзіңіз

Мен желден қолыммен дерлік құтыламын

Үлкен құлыппен кеудеге

Бұл әлі кілтке сәйкес келмейді

Мен қартайған ағашқа сүйенемін

Менің барлық армандарым мен үшін бұрыннан өлі

Жақында жел маған от әнін айтады

мен барамын...

...артымда қирандылар