Seelenwinter - Adversus

Heut' sei der Tag, an dem ich starb,

An dem ich mir, ganz ohne Wahn

Mit längst verlor’n geglaubter Macht

Die letzte Wunde beigebracht.

Heut' sei der Tag, an dem ich fiel,

An dem ich nun ganz ohne Ziel

Mehr als nur verloren schien,

Durch die letzte Pforte ging.

Heut' sei der Tag, an dem ich mir

Vor bangem Herzens Zögern wirr

Die Schwüre brach, dein Herz dir mit,

Den Lebensfaden mir durchschnitt.

In ewiglicher Flut versinken,

In tiefster Seen Grün ertrinken,

Starr den Fluß hinunter treiben,

Am Meeresgrund für immer schweigen.

Sah mich dort steh’n

Nur der Seelenwinter kennt die Namen

Derer, die nicht aufersteh’n

Denn des Winters Grimm kennt kein Erbarmen.

Lerne zu leiden

Und wahr' den letzten Glanz in dir.

Und lerne zu scheiden

Vom innersten Gebot.

Frierend an der Häuserwand

Da sah ich dich, und unerkannt

Folgte ich, vor Sehnsucht blind,

Dir in den eignen Tod.

Sprach dich an nur zögerlich.

Mit dieser Hand berührt' ich dich!

Doch weinend drehtest du dich um Und schweigend gingst du fort — für immer!

Rannte schreiend durch den Wald,

Verfing mich in den Zweigen bald.

Verirrte mich, doch heut' solls sein

Dass ich nie wieder leide, nein!

Sanft erfleht, doch nicht bekommen,

Kurz gehalten, dann zerronnen,

Mich in kaltem Schnee verlor’n,

An deiner weißen Haut erfroren.

Bleib' steh’n!

…Diese Rose schenk ich dir mit meiner Liebe sanft.

Sieh, die Rose Dornen hat, den schneidend Schmerz ins Fleisch mir rammt!

Dornig auch dein Scheiden ist, wo ich mich dir doch dargebracht.

Hab ich der Rose Blatt geküsst, so hat sie mir ein End' gemacht!

Bleib' steh’n!

…Oh, wie brauch' ich dich, mein hundertfaches Wort dir gilt.

Dein falsches Wort durchschau' ich wohl, liebst in mir nur dein eigen Bild!

Nun sprich', ist dies Leben nicht voll ungesagter Lieb' zu dir?

Dies Leben grämt mich bitterlich, ich bitte dich, lass' ab von mir!

Heut' war der Tag, an dem er starb,

An dem er mir im glühend Wahn

Mit längst verlor’n geglaubter Macht

Die Rosenwunde schnitt.

In mein Gesicht er Verse schrieb

Doch Wintersturm ihn fort mir trieb.

Ward schon bald vom Schnee umarmt

Und färbte Gletscher rot.

Hat sich dann aus Eis gebaut

Flügel wie aus Rosenhaut.

Entfloh dann unter jenem Ruf

Lass mich frei!

Fort gerannt, nie mehr gesehn',

In kalter Winde Hauch verwehn'

Nach dir geweint, doch einerlei,

Nun sei’s ein Ende…

…Lass mich frei!

Бүгін менің қайтыс болған күнім

Бұл туралы мен, ешқандай алдаусыз

Ұзақ уақыт жоғалған қуатпен

Соңғы жарақатын салды.

Бүгін менің құлаған күнім

Қазір менде мүлде мақсат жоқ

Жоғалғанға қарағанда көбірек

соңғы қақпадан өтті.

Бүгін мен болатын күн

Мазасыз жүректің қобалжуымен шатастырады

Анттар бұзылды, жүрегің сенімен,

Менің өмірімнің жібін кесіңіз.

мәңгілік тасқынға батып,

ең терең жасыл көлдерге батып,

өзеннен қатты ағып,

Теңіз түбінде мәңгілік тыныштық.

менің тұрғанымды көрді

Есімдерді жандардың қысы ғана біледі

Қайта көтерілмейтіндер

Қыстың Гриммі үшін мейірімділік танымайды.

Азап шегуді үйрен

Және соңғы нұрды сізде сақтаңыз.

Ал ажырасуды үйрен

Ішкі өсиеттен.

Үйдің қабырғасында тоңу

Сонда мен сені көрдім, танымай қалдым

Сағыныштан соқыр болып ердім,

өзіңнің өлімің.

Сізбен екіленіп сөйлесті.

Осы қолмен мен саған тиемін!

Бірақ сен жылап артыңа бұрылып, үнсіз кетіп қалдың — мәңгілікке!

Орман арқылы айқайлап жүгірді

Жақында бұтақтарда ұсталды.

Мен адасып қалдым, бірақ бүгін сол күн

Мен енді ешқашан азап шегемін, жоқ!

Ақырын өтінді, бірақ қабылдамады

қысқа ұсталды, содан кейін еріді,

Суық қарда жоғалдым

Сіздің ақ теріңізге мұздатылған.

Тоқта!

…Мен саған бұл раушан гүлін сүйіспеншілігіммен сыйлаймын.

Міне, раушанның тікендері бар, олар менің денемді ауыртып жібереді!

Қоштасуың да тікенді, Өзімді саған ұсынғанда.

Егер мен раушан гүлін сүйсем, ол маған нүкте қойды!

Тоқта!

...Ой, сен маған қалай керексің, жүз сөзім саған.

Өтірік сөзіңнен көріп тұрмын, сен мендегі өз бейнеңді ғана сүйесің!

Енді сөйле, бұл өмір саған деген айтылмаған махаббатқа толы емес пе?

Бұл өмір мені мұңаяды, Өтінемін, мені жайына қалдыр!

Бүгін оның қайтыс болған күні болды

Ол маған жарқыраған адасуда

Ұзақ уақыт жоғалған қуатпен

Раушанның жарасы кесілген.

Менің бетіме өлең жолдарын жазды

Бірақ қысқы боран оны менен алысып кетті.

Көп ұзамай қар құшағына алды

Ал мұздықтар қызыл түске боялған.

Содан кейін өзін мұздан жасады

Қанаттары раушан терісіне ұқсайды.

Содан сол қоңыраудың астында қашып кетті

Мені босат!

қашып кетті, енді ешқашан көрмедім,

Суық желде тыныс соғады'

сен үшін жылады, бірақ маңызды емес

Енді бітсін...

…Мені босат!