Ein Ding im Spiegel - Adversus

Kaltes Licht, wie fällt's von oben

Staub, der tanzt im Strahl verwoben

Graue Wände fragen nicht nach Zeit

Leichentuch, im Hauch sich regend

Bleich' Gespinst sich sanft bewegend

Drohend Form umspielt und blähet weit

Darunter ahnt das Aug' die Linien

Wülste sanft den Rand umspielen

Meine Hand ergreift das Tuch und zieht

Engel hier die Saiten greifen

Teufel dort die Seelen schleifen

Holzgeschnitztes Schicksalsrad man sieht

Tausend Figuren erzählen im Rahmen

Vom Säen all der Zwietracht Samen

Unter dem Blattgold kündet das Holz von

Dem was ungreifbar

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dieses spiegelnde Funkeln

Fällst du dem And’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Zart liebkost die Hand die gläsern'

Wüste, und wo einst gewesen

Spiegelnd Blitzen, ist’s ganz grau und blind

Die flache Hand zieht sacht im Staube

Bahnen weit, und fast ich glaube

Zu erkennen, doch das Bild zerrinnt

Mit beiden Händen streife ich zaghaft

Den Schmutz von dem Glas

Und werde dann habhaft

Der eigenen Züge, dieses Bildnisses

Welches mir wohl bekannt

Sanft fahr' ich die Linien meines Gesichtes

Wiege mich eitel, denn niemand sieht es Spieglein, oh Spieglein!

Wer ist die (der) Schönste

Im ganzen Land???

Doch plötzlich, oh sieh' doch…

Kann das denn sein?

Das Antlitz im Spiegel dort

Ist nicht mehr mein!

Wo eben noch tanzte Bekanntes

Dreut nun ein fremder Schemen

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dies' spiegelnde Funkeln

Fällst du dem and’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Das Ding im Spiegel kennt meinen Namen

Es flüstert und wispert:

So hab' doch Erbarmen

Seit vielen Jahren bin ich Gefangene

Dieses Kerkers

Du bist ich, und ich bin du So biete ich dir nun ewige Ruh'

Tritt in den Spiegel, Eins werden wir sein

Auf ewiglich

Hier ergreift meine Hand den Schemel

Dort die Fratze faucht im Nebel

Ein Schrei, ich schleud’re das Holz

Und Scherben regnen!

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dieses spiegelnde Funkeln

Fällst du dem and’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Ein Ding im Spiegel, hörst du es singen?

Wag' nicht dein eigenes Selbst zu bezwingen

In deiner Seel' wohnt ein schauriger Geist

Unter dem trägen Schein

Ein Ding im Spiegel, hörst du es säuseln?

Flach wie der See, doch die Wellen, sie kräuseln

Dort wo der Steinwurf die Hülle durchfährt

Bis in die Tiefe hinein

Hinein!

Суық жарық, ол жоғарыдан қалай түседі

Сәуледе билеген шаң

Сұр қабырғалар уақытты сұрамайды

кебін тыныста қозғалады

Ақшыл тор ақырын қозғалады

Қорқынышты пішін айнала ойнап, алысқа кеңейеді

Астында көз сызықтарды сезінеді

Шетінен ақырын айналдырыңыз

Қолым матаны ұстап, тартып жатыр

Мұндағы періштелер жіптерді ұстайды

Онда шайтандар жандарды жаралайды

Ағаштан ойылған сәттілік дөңгелегі көрінеді

Кадрда мың кейіпкер әңгімелейді

Барлық алауыздық тұқымын себу

Алтын жапырақтың астында ағаш айтады

Материалдық емес нәрсе

Айнадағы нәрсе, оның айқайлағанын естисіз бе?

Ұстау – жын-шайтанды босату

Сіздің көзқарасыңыз бұл шағылыстыратын жарқырауды босатады

Сіз басқаның құрбаны боласыз

Айнадағы нәрсе, оның шақырғанын естисіз бе?

Шаңды баспалдақтармен көтеріліңіз

Шыны қақпа арқылы өзіңізге барыңыз

Ақылсыздықтан бұрын асығыңыз

Қол стақанды нәзік сипады

шөл және бір кездері болған жер

Шағылыстыратын жарқылдар, бәрі сұр және соқыр

Жалпақ қол шаңды ақырын тартады

Жолдар кең, менің ойымша

Танылады, бірақ сурет еріп кетеді

Мен екі қолымды алдын ала түртемін

Шыныдан кір

Содан кейін оны ұстаңыз

Өз ерекшеліктерінен, осы портреттің

Оны мен жақсы білемін

Мен бетімнің сызықтарын ақырын жүргіземін

Мені бекер тербет, оны ешкім көрмейді Айна, айна!

Кім ең әдемі

Ел бойынша???

Бірақ кенеттен, қарашы...

Бұл болуы мүмкін бе?

Айнадағы бет сонда

енді менікі емес!

Дәл қазір таныс заттар билеп жатқан жерде

Біртүрлі схема енді пайда болады

Айнадағы нәрсе, оның айқайлағанын естисіз бе?

Ұстау – жын-шайтанды босату

Сіздің көзқарасыңыз бұл шағылыстыратын жарқырауды тазартады

Сіз басқаның құрбаны боласыз

Айнадағы нәрсе, оның шақырғанын естисіз бе?

Шаңды баспалдақтармен көтеріліңіз

Шыны қақпа арқылы өзіңізге барыңыз

Ақылсыздықтан бұрын асығыңыз

Айнадағы зат менің атымды біледі

Ол сыбырлайды және сыбырлайды:

Сондықтан рақым етіңіз

Мен көп жылдар бойы тұтқын болдым

Бұл зындан

Сен менсің, мен сенмін Сондықтан мен саған мәңгілік тыныштықты ұсынамын

Айнаға қадам бас, біз бір боламыз

мәңгі

Міне, менің қолым нәжісті ұстайды

Сол жерде тұманның ішінде діріл ысқырады

Айқай, мен ағашты лақтырамын

Ал сынықтар жауады!

Айнадағы нәрсе, оның айқайлағанын естисіз бе?

Ұстау – жын-шайтанды босату

Сіздің көзқарасыңыз бұл шағылыстыратын жарқырауды босатады

Сіз басқаның құрбаны боласыз

Айнадағы нәрсе, оның шақырғанын естисіз бе?

Шаңды баспалдақтармен көтеріліңіз

Шыны қақпа арқылы өзіңізге барыңыз

Ақылсыздықтан бұрын асығыңыз

Айнадағы нәрсе, оның ән айтып жатқанын ести аласыз ба?

Өзіңді өзің жеңуге батылы барма

Жаныңызда қорқынышты рух өмір сүреді

Жалқау жарқырау астында

Айнадағы нәрсе, оның сыбырлағанын естисіз бе?

Көлдей тегіс, бірақ толқындар толқындар

Тас лақтырылған жер қабық арқылы өтеді

Тереңде

Ішінде!