Brüder - Adversus

Der Tag war klar

Und seltsam schien

Die Luft hell durchhaucht, sonderbar

Kroch Wärme in sein Herz

Sieh, dort ging er hin

Auf seinem Wege und nie

War ferner ihm der Schmerz

Doch bald, mit einem Mal

Da war’n Schädel mit Augen so kalt

Und Fäuste in der Luft

Ein Mann in jungen Jahren, der

Beseelt von Kunst und guter Tat

Sich beugen musste der Gewalt

Er floh und endlich kam

Er dorthin wo sein Herz ward so froh

Und erdenschwarz der Duft

Floh fassungslos vor all dem Wüten

Unserer korrumpierten Zeit

Sein einzig Fehler war das Denken

Durch hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Trennt uns auch der Zeiten Abgrund

Sehen wir uns wieder

In Waldes Bann der Kirche Turm

Ruhte im silbernen Licht

Als er kam an der Gräber Ruh

Wollte doch nur fühlen mit denn

Sinnen seiner Phantasie und

Forschen nach der Zeiten Bahn

Hinter ihm die Amsel schrie

Und als er sich umwandte, wolkte

Die schwarze Wand aus Vogelleibern

Plötzlich tat sich auf der Mund der

Zeit und fraß ihn fort in einem

Strudel ohne Halt, ohne Halt

Rauch ward um ihn rum

Und als keine Feder mehr fiel

Brannte lichterloh die Kirche

Fand sich wieder, eingezwängt von

Toten Leibern, Feuer und Metall

In den Kriegen alter Zeiten

Durch das Meer der Zeit gereicht

Reckt sich die Hand, die deine greift

Er taumelte durch schwelend Brände

Ein Schlachtfeld, brach, ringsum ihn her

Visionengleich der Zeit entstiegen

Schien kein lebend Wesen auf dem Plan

Doch da fand er einen, der das

Schlachtgetümmel überlebt und

Als er ihm ins Auge blickt

Schaut er in sein eigen Antlitz

Mit Schwert und Schild von Häschern nun

Gejagt flohen sie beide bald dahin

Im Schicksal fest vereint und

Als die Rettung ward alsbald

Besiegelt gab der Krieger ihm

Zum Abschied den Knauf seines Schwertes

So kam er zu dem Ort, an dem die

Fäuste zu mehren die Scham

Mit feigen Worten ihn erwartet

Wohl behalten aufgewacht in

Unsrer Zeit und tief berührt des

Fernen Bruders Stärke er nun

Ein Strahl aus gleisend Mut

Durchbohrte sein Herz ohne Wahl

Und so zerschlug er sie im Grimm

Fühlte immerfort und hört: seit

Jenem Tag ward er ein andrer

Und in seiner Hand ruht das Metall…

Durch das Meer der Zeit beschenkt

Des Schicksals Pfad zu dir gelenkt

Durch hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Trennt uns auch der Zeiten Abgrund

Sehen wir uns wieder?

Durch Hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Einmal war das Tor uns weit

Sehen uns nie wieder…

Күн анық болды

Және біртүрлі болып көрінді

Ауа жеңіл, біртүрлі дем алады

Оның жүрегіне жылулық ұялады

Қараңызшы, ол сонда кетті

Жолда және ешқашан

Оның да азабы болды

Бірақ көп ұзамай, кенеттен

Көздері сондай суық бас сүйегі болды

Ал жұдырықтар ауада

Жас жігіт

Өнерден, игі істерден шабыттанды

Зорлық-зомбылыққа бас иуге тура келді

Ол қашып, ақыры келді

Оның жүрегі қатты қуанған жерде

Ал иісі қара жер

Қашты, барлық ашудан таң қалды

Біздің бұзылған уақыт

Оның жалғыз кінәсі ойлау болды

Жүздеген жылдар бойы

Біз ажырасқан ағайындымыз

Уақыт тұңғиығы бізді де ажыратады

Біз тағы кездесеміз

Шіркеу мұнарасының орманның сиқырында

Күміс жарықта демалды

Рух қабірлеріне келгенде

Тек жанашырлық танытқым келді

оның қиялының сезімі және

Бахн уақытын зерттеу

Оның артында қарақұрт жылап жіберді

Ал бұрылып қараса, күн бұлтты екен

Құс өліктерінің қара қабырғасы

Кенет ауыз ашылды

уақыт пен оны бір уақытта жеп қойды

Тоқтаусыз, тоқтаусыз құйынды

Оның айналасында түтін көтерілді

Ал қауырсын түспегенде

Шіркеу отқа оранды

Ішіне кіріп кеткенін тапты

өлі денелер, от және металл

Ежелгі соғыстарда

Уақыт теңізінен өтті

Ұстаған қол созылады

Ол жанып тұрған оттардың арасынан тайып тұрды

Айнала шайқас алаңы бұрқ ете қалды

Уақыттан тыс көріністер сияқты көтеріледі

Жоспарда бірде-бір тірі жан пайда болған жоқ

Бірақ кейін ол мұны істегенді тапты

шайқастан аман қалды және

Оның көзіне қарап тұрғанда

Ол өз бетіне қарайды ма?

Қазір семсер мен қалқанмен

Аңға түсіп, екеуі де көп ұзамай сонда қашып кетті

Тағдырға мықтап біріктірілген және

Құтқару бірден келген кезде

Жауынгер оған мөрді берді

Қоштасу ретінде семсерінің саусағы

Сөйтіп ол тұрған жерге келді

Жұдырық ұятты арттырады

Оны қорқақ сөздермен күтті

Ояныңыз

Біздің уақыт және терең әсер етті

Алыстағы ағаның күші енді

Жарқыраған батылдық сәулесі

Амалсыз жүрегін тесіп өтті

Сөйтіп, ол ашуланып оларды талқандады

Үнемі сезіну және есту: бері

Сол күні ол басқаша болып кетті

Ал оның қолында металл...

Уақыт теңізі сыйлаған

Тағдырдың жолы саған

Жүздеген жылдар бойы

Біз ажырасқан ағайындымыз

Уақыт тұңғиығы бізді де ажыратады

Біз тағы кездесеміз бе?

Жүздеген жылдар бойы

Біз ажырасқан ағайындымыз

Бірде қақпа бізден алыс еді

бізді енді ешқашан көрмеңіз...