Armor and Flight - Abney Park

He could fly, it was his job

Across the battlefields, and the bloody bogs

He spread his wings, and took to the skies

And he was safe every time he flied

But there were some who could not fly

And to see him soar always made them cry

So they’d shoot their jealous arrows

They cut him down, they were such nasty fellows

Occasionally, they would hit him

And the pain would burn a hole into his skin

So he built some heavy armor

And each time it was hit, it would only make him calmer

Eventually, it weighed him down

So much weight, he could neither smile nor frown

And his wings lacked the strength to fly

So he spent his days dreaming of the sky

Ол ұша алатын, бұл оның жұмысы болатын

Ұрыс далаларында, қанды батпақтарда

Ол қанаттарын жайып, көкке көтерілді

Ол ұшқан сайын қауіпсіз болды

Бірақ ұша алмайтындар да болды

Оның қалықтағанын көру оларды үнемі жылататын

Осылайша олар қызғаныш жебелерін атар еді

Олар оны кесіп тастады, олар сондай жаман адамдар еді

Анда-санда оны ұрып-соғатын

Ауыруы оның терісіне саңылау жіберетін

Сондықтан ол біраз ауыр сауыт құрастырды

Әрі соққан сайын, бұл оны тыныштандыратын

Ақырында бұл оның салмағын түсірді

Салмағы сонша, ол не күле алмады, не қабағын түйе алмады

Ал оның қанаттарына ұшуға күші жетпеді

Сондықтан ол күндерін аспанды  армандау мен                                               |