Psalmus hungaricus, Op. 13: Psalmus hungaricus (text read by Zoltan Kodaly) - Zoltán Kodály

Mikoron Dávid nagy búsultában

Baráti miatt volna bánatban

Panaszolkodván nagy haragjában

Ilyen könyörgést kezde ő magában

Istenem Uram!

kérlek tégedet

Fordítsad reám szent szemeidet

Nagy szükségemben ne hagyj engemet

Mert megemészti nagy bánat szívemet

Csak sívok, rívok nagy nyavalyámban

Elfogyatkoztam gondolatimban

Megkeseredtem nagy búsultomban

Ellenségemre való haragomban

Hogyha énnékem szárnyam lett volna

Mint az galamb, elröpültem volna

Hogyha az Isten engedte volna

Innét én régen elfutottam volna

Akarok inkább pusztában laknom

Vadon erdőben széjjelbujdosnom;

Hogynem mint azok között lakoznom

Kik igazságot nem hagynak szólanom

Éjjel és nappal azon forgódnak

Engem mi módon megfoghassanak

Beszédem miatt vádolhassanak

Hogy fogságomon ők vígadhassanak

Egész ez város rakva haraggal

Egymásra való nagy bosszúsággal

Elhíresedett az gazdasággal

Hozzá fogható nincsen álnoksággal

Gyakorta köztük gyűlések vannak

Özvegyek, árvák nagy bosszút vallnak

Isten szavával ők nem gondolnak

Mert jószágukban felfuvalkodtanak

Keserűségem annyi nem volna

Ha ellenségtül nyavalyám volna

Bizony könnyebben szenvedtem volna

Magamat attól megóhattam volna

De barátomnak azkit vélek volt

Nagy nyájasságom kivel együtt volt

Jó hírem-nevem, tisztességem volt

Fő ellenségem, most látom, hogy az volt

Keserű halál szálljon fejére

Ellenségemnek ítéletére

Álnokságának büntetésére

Hitetlenségnek kijelentésére

Én pedig, Uram, hozzád kiáltok

Reggel és délben, este könyörgök

Megszabadulást tetőled várok

Az ellenségtől mert én igen tartok

Te azért lelkem, gondolatodat

Istenben vessed bizodalmadat

Rólad elvészi minden terhedet

És meghallgatja te könyörgésedet

Igaz vagy Uram, ítéletedben

A vérszopókat ő idejökben

Te meg nem áldod szerencséjökben

Hosszú életök nem lészen a földön

Az igazakat te mind megtartod

A kegyeseket megoltalmazod

A szegényeket felmagasztalod

A kevélyeket aláhajigálod

Ha egy kevéssé megkeseríted

Az égő tűzben elbétaszítod

Nagy hamarsággal onnét kivonszod

Nagy tisztességre ismét felemeled

Szent Dávid írta az zsoltárkönyvben

Ötvenötödik dícséretében

Melyből az hívek keserűségben

Vígasztalásért szörzék így versekben

Дэвид қатты қиналған кезде

Ол досы үшін қайғыратын еді

Үлкен ашуына шағымданады

Ол өз-өзіне осылай жалына бастады

О құдайым-ай!

өтінемін

Қасиетті көздеріңді маған қарашы

Мені үлкен мұқтаждықта қалдырма

Өйткені үлкен қайғы менің жүрегімді жейді

Мен жай ғана айқайлап жатырмын және менің үлкен слабберімде жылап жатырмын

Мен өз ойларыммен адасып қалдым

Мен өзімнің үлкен мұңымнан ащы болдым

Жауыма қарсы ашуымда

Қанаттарым болса ғой

Көгершіндей ұшып кетер едім

Құдай рұқсат берсе ғой

Мен бұл жерден әлдеқашан қашып кетер едім

Мен шөлде өмір сүргім келеді

Орманның шөлінде, мен серуендеуге рұқсат етіңіз;

Мен олардың арасында өмір сүретін сияқтымын

Кім маған шындықты айтуға рұқсат бермейді

Олар күндіз-түні оның айналасында айналады

Олар мені қалай ұстайды?

Менің сөзім үшін олар мені айыптауы мүмкін

Олар менің тұтқында болғаныма қуансын деп

Бұл қаланың бәрі ашуға толы

Бір-біріне қатты ренішпен

Ол экономикамен танымал болды

Ешқандай алдау жоқ

Олардың арасында жиі кездесулер болып тұрады

Жесірлер мен жетімдер үлкен кек алады

Олар Құдайдың сөзімен ойламайды

Өйткені олар өз байлығымен мақтанған

Менің ашуым онша болмас еді

Жау боп жалбарынсам

Әрине, мен оңайырақ қиналатын едім

Мен одан өзімді құтқара алар едім

Бірақ менің досымда ондай нәрсе бар деп ойладым

Мен ол кісіге өте мейірімді болдым

Абыройым бар, адалдығым бар еді

Менің қас жауым, оның болғанын енді көрдім

Басыңа ащы өлім келсін

Жауымның үкіміне

Оның алдауының жазасы ретінде

Сенімсіздікті білдіру

Ал мен, Ием, саған жалбарынамын

Мен таңертең және түсте және кеште намаз оқимын

Мен сенен құтылуды күтемін

Өйткені мен жаудан қорқамын

Сен, жаным, сенің ойың

Құдайға сенім артыңыз

Ол сенен барлық ауыртпалықтарыңды алып тастайды

Және ол сіздің өтінішіңізді тыңдайды

Сенің үкімің дұрыс, Раббым

Сол кездегі қансорғыштар

Сіз олардың тағдырына батасын бермейсіз

Жер бетінде ұзақ өмір болмайды

Бәрің де шындықты сақтайсыңдар

Сен әділдерді қорғайсың

Сіз кедейлерді жоғарылатасыз

Сіз мақтаншақтарды бағаламайсыз

Егер сіз оны аздап ащы етсеңіз

Жанып тұрған отта сіз оны жоғалтасыз

Сіз оны тез арада ол жерден шығарасыз

Сіз оны тағы да үлкен мәртебеге көтересіз

Әулие Дәуіт Забур кітабында жазды

Өзінің елу бесінші мадақтауында

Одан сенушілер мұңаяды

Олар жұбаныш үшін осылай жырлайды