Не трогай - 60mm

Где же ты, дорога сквозь мои тревоги?

За горизонты уплывают

Снежные немые облака…

Зажигаю звёзды так легко и просто,

Замираю на одно мгновенье —

Опускаюсь плавно на колени…

Тоска закружит, обида душит,

Смотрю, а на моих ладонях

Ручейки солёного дождя…

Загнали в веки густые реки,

А я сниму печаль рукою,

Буду без тебя, и не с тобою!

Лес пустынный, ветви под ногами;

Я бегу, бегу, куда — не знаю.

Не внутри меня и не снаружи

Тают одинокие льды…

Где же ты дорога сквозь мои тревоги?

Хочу пройти спокойно мимо,

А ты меня не трогай…

Не видно блеска, стало мало места,

Поломали сердце

Твои холодные глаза…

Превратились ласки в акварели краски,

Заметает снегом наши души,

Ты себя уже не узнаёшь…

Может, слишком поздно ты украл мой воздух,

После бури также много горя

От покоя, просто от покоя!

Сен қайдасың, менің уайымымнан өткен жол?

Көкжиектерден тыс қалқыңыз

Үнсіз қар бұлттары...

Мен жұлдыздарды оңай және оңай жарықтандырамын

Мен бір сәтке тоңып қалдым -

Мен ақырын тізерлеп отырмын...

Сағыныш бұралып, реніш тұншықтырар,

Қараймын, алақанымда

Тұзды жаңбырлар...

Олар қалың өзендерді қабақтарға айдады,

Ал мен мұңды қолыммен кетіремін,

Мен сенімен емес, сенсіз боламын!

Шөл орман, аяқ астындағы бұтақтар;

Мен жүгіремін, жүгіремін, қайда екенін білмеймін.

Менің ішімде де, сыртымда да емес

Жалғыз мұз еріп барады...

Менің уайымымнан өтетін жол қайдасың?

Мен тыныш өтіп кеткім келеді

Ал сен маған тиіспейсің...

Сіз жылтырды көре алмайсыз, орын жеткіліксіз,

Жүрегімді жаралады

Сенің суық көздерің...

Еркелетулер акварельге айналды,

Жанымызды қар жауып жатыр

Сен енді өзіңді танымайсың...

Менің ауамды ұрлап алдың тым кеш

Бораннан кейін қайғы да көп

Бейбітшіліктен, тек тыныштықтан!